Newcastle United – mijn jongensdroom werd werkelijkheid
Soms komt je grootste kans op het moment dat je bijna wilt opgeven
Er zijn momenten in je leven waarop je denkt dat je een bepaalde droom misschien maar beter kunt loslaten.
Dat had ik ook.
Na een moeilijke periode bij FC Groningen, Racing Jet Brussel en Ikast in Denemarken was mijn contract bij PSV inmiddels ook afgelopen.
Bij die drie clubs had ik voetballend niet kunnen laten zien wat ik werkelijk in huis had. Blessures, weinig wedstrijdritme, teleurstellingen en onzekerheid hadden hun sporen achtergelaten.
Ik was niet meer de spits die eerder bij FC Groningen Europees voetbal had gespeeld, bij PSV landskampioen was geworden en vervolgens de stap naar Sporting Lissabon had gemaakt.
En eerlijk is eerlijk: ik begon aan mezelf te twijfelen.
Niet aan mijn liefde voor voetbal. Die was er nog steeds. Maar wel aan mijn toekomst als profvoetballer.
Ik weet nog dat ik momenten had waarop ik dacht:
Rob, misschien moet je maar iets anders gaan doen in de voetbalwereld. Misschien is het tijd om te stoppen als speler...
Dat is geen gemakkelijke gedachte wanneer voetbal al zo lang je leven bepaalt.
Maar juist toen mijn mogelijkheden steeds kleiner leken te worden, kreeg ik een telefoontje dat alles zou veranderen.
Eén telefoontje, twee proefperiodes en opnieuw teleurstellingen
Tom Lawrence en een onverwachte kans in Engeland
Ik werd gebeld door Tom Lawrence, de zaakwaarnemer van Raphael Meade.
Tom stelde mij een eenvoudige vraag:
"Rob, zou je willen proberen om in Engeland te gaan voetballen?"
Nou, natuurlijk wilde ik dat!
Engeland was mijn geboorteland. Ik kwam uit Hull en het Engelse profvoetbal had altijd een bijzondere aantrekkingskracht op mij gehad.
Maar ik was ook realistisch.
Na zo'n moeilijk seizoen vroeg ik hem:
"Hoe dan, Tom? Welke club zou mij nu nog willen hebben?"
Zijn voorstel was om Engelse clubs te benaderen en te kijken of ik ergens op proef kon komen. Dan konden ze zelf beoordelen of ik nog interessant voor hen was.
Zijn eerste optie was Blackburn Rovers, dat destijds in de Engelse Second Division speelde.
Dat leek mij een prima mogelijkheid.
Wat ik toen nog niet wist, was dat ik voor het eerst in mijn carrière vrijwel alles rondom een mogelijke transfer uit handen zou geven aan een zaakwaarnemer.
En dat zou mij nog een paar keer verbazen.
Blackburn Rovers: drie dagen trainen, maar geen contract
Ik vertrok naar Engeland en ging eerst naar mijn moeder in Hull.
Van daaruit reisde ik naar Blackburn Rovers, waar ik drie dagen mocht meetrainen.
En het ging goed.
Sterker nog, ik vond dat het behoorlijk goed ging.
Ik voelde dat ik nog steeds kon voetballen, kon meekomen met het niveau en kreeg weer iets van mijn zelfvertrouwen terug.
Misschien was dit wel mijn nieuwe begin.
Maar toen kwam Tom naar mij toe.
"We gaan het niet doen voor dat geld, Rob."
Dat was het.
Geen uitgebreide uitleg over waarom het niet doorging.
Ik had goed getraind, maar blijkbaar waren de financiële voorwaarden niet aantrekkelijk genoeg.
Ik stond opnieuw met lege handen.
Dus ging ik terug naar Hull, waar ik hard bleef trainen en wachtte op een volgende mogelijkheid.
Wimbledon en The Crazy Gang
De volgende club was Wimbledon in Londen.
En wie het Engelse voetbal uit die tijd kent, weet wat voor ploeg dat was.
The Crazy Gang!
Met spelers als Vinnie Jones.
Een team met een heel eigen karakter. Fysiek sterk, stevig in de duels en met jongens die hun mond bepaald niet dichthielden.
Ik mocht deze keer een volledige week meetrainen. Ook stond er een onderlinge wedstrijd op het programma tussen het eerste en tweede elftal.
Opnieuw ging het goed.
Het tempo lag hoger dan ik de laatste tijd gewend was, maar eerlijk gezegd viel het mij mee. Ook fysiek kon ik goed meekomen.
En dat grote mondje van die gasten?
Daar kon ik ook wel mee omgaan!
Na de laatste training wachtte ik op Tom Lawrence.
Dat wachten duurde behoorlijk lang.
Je hebt alles gegeven, je denkt dat het goed is gegaan en nu ligt de beslissing bij iemand anders.
Uiteindelijk kwam Tom met zijn antwoord.
Ook Wimbledon ging niet door.
Opnieuw vanwege het geld.
Dit keer wilde ik precies weten hoe het zat.
Tom vertelde dat Wimbledon ongeveer hetzelfde had geboden als Blackburn Rovers. Daarom vond hij dat we het niet moesten doen.
Ik was diep teleurgesteld.
Twee clubs. Twee goede proefperiodes. Twee keer geen contract.
En ondertussen had ik nog altijd geen nieuwe club.
Maar toen zei Tom iets bijzonders.
"Rob, ik heb een betere club voor je. Daar moet je het proberen. En als het niet lukt, moet je misschien toch weer terug naar Nederland of ergens anders je geluk zoeken."
Ik vroeg natuurlijk meteen welke club hij bedoelde.
"Newcastle United."
Wow!
Ik dacht werkelijk:
Dat meen je niet!
Newcastle United!
Een grote club met geweldige supporters en een fantastische voetbaltraditie.
Ze waren het seizoen weliswaar minder goed begonnen, maar voor mij was dat totaal niet belangrijk.
Ik kreeg de kans om mij bij Newcastle United te bewijzen.
En die kans wilde ik met beide handen aangrijpen.
Newcastle United: ineens werd mijn jongensdroom werkelijkheid
Vier dagen waren genoeg
De afspraak was vergelijkbaar met die bij Blackburn en Wimbledon.
Ik zou een week meetrainen en opnieuw deelnemen aan een onderlinge wedstrijd.
Maar het liep dit keer anders.
De trainingen gingen uitstekend. Ik voelde mij goed, mijn niveau was er en mijn vertrouwen groeide.
Blijkbaar zagen de mensen bij Newcastle ook iets in mij.
Want al na de vierde trainingsdag wilden ze met Tom Lawrence praten.
Even later kwam Tom naar mij toe.
Het contract was rond.
Ik kon het bijna niet geloven.
Na alles wat er de afgelopen periode was gebeurd, was ik ineens speler van Newcastle United.
Division One!
Het hoogste niveau van het Engelse voetbal, wat tegenwoordig de Premier League is.
Mijn familie was blij.
Mijn vrienden waren blij.
En ik?
Ik was ontzettend trots.
Maar ik wist natuurlijk ook dat het echte werk nu pas begon.
Een contract tekenen bij Newcastle United is één ding. Daar daadwerkelijk wedstrijden spelen en je waarde bewijzen is iets heel anders.
Ik wilde genieten van iedere training en iedere minuut die ik voor deze prachtige club mocht spelen.
Trainen op het hoogste niveau
De trainingen bij Newcastle waren intensief.
En dat had ik nodig.
Na mijn eerdere knieproblemen en periodes met minder wedstrijdritme moest ik weer op het niveau komen waarop ik wist dat ik kon presteren.
Bij Newcastle werd veel van je gevraagd.
Fysiek, conditioneel, mentaal en natuurlijk voetbaltechnisch.
Maar ik vond het heerlijk.
Ik had weer iets om iedere dag voor te werken.
Een doel.
En dat maakt voor een profvoetballer een enorm verschil.
Een kleedkamer vol ervaring
Colin Suggett was onze manager.
We hadden behoorlijk wat ervaring in de spelersgroep.
Dave Beasant stond op doel.
Kenny Sansom speelde linksachter en had als international voor Engeland gespeeld.
Glenn Roeder was onze aanvoerder.
Op het middenveld hadden we Dave McCreery en Liam O'Brien.
En voorin speelde de Braziliaan Mirandinha.
Samen met hem vormde ik een aanvallende combinatie.
Wij speelden in een 4-4-2-systeem, dat in die tijd bij vrijwel alle clubs gebruikelijk was.
Twee spitsen, vier middenvelders en vier verdedigers.
Een herkenbaar systeem, maar uiteindelijk gaat het erom hoe goed je dat met elkaar uitvoert.
Want je kunt nog zoveel ervaren en goede spelers hebben, als je als team niet goed functioneert, kom je in de problemen.
En dat zouden wij al snel merken.
Van Millwall tot Sheffield Wednesday: mijn mooiste momenten
Mijn debuut: Millwall uit
Colin Suggett vertelde mij al vrij snel dat ik in de basis zou beginnen.
Onze tegenstander?
Millwall.
Uit!
Nou, dan weet je dat je aan de bak moet.
Millwall stond bekend als een fysiek sterke tegenstander, met een bijzonder fanatiek publiek.
Welkom in het Engelse topvoetbal, Rob!
We verloren met 4-0.
En terecht ook.
Als team hadden we veel beter moeten presteren.
Ik had hard gewerkt, maar kreeg eerlijk gezegd geen echte kans om zelf te scoren.
Toch was die wedstrijd leerzaam.
Je leert je medespelers namelijk niet alleen kennen op het trainingsveld.
Juist tijdens moeilijke wedstrijden ontdek je hoe spelers reageren op een achterstand, hoe sterk ze fysiek en mentaal zijn en hoe goed ze technisch en tactisch blijven functioneren wanneer de druk wordt opgevoerd.
We hadden werk te doen.
Veel werk.
Mijn eerste doelpunt voor Newcastle United
In de wedstrijden daarna kreeg ik meer mogelijkheden.
Ik begon beter mijn draai te vinden en kwam vaker in scoringspositie.
En toen viel mijn eerste doelpunt.
In een uitwedstrijd tegen Watford, in de League Cup.
Dat vergeet je niet.
Je eerste doelpunt voor een nieuwe club heeft altijd iets bijzonders.
Maar wanneer die club Newcastle United heet en je zo hard hebt moeten werken om weer op dat niveau te komen, betekent het nog meer.
Het voelde als een bevestiging.
Zie je wel, Rob. Je kunt het nog.
Sheffield Wednesday: mijn crème de la crème
Als ik terugdenk aan mijn mooiste momenten bij Newcastle United, springt één wedstrijd er voor mij echt uit.
De uitwedstrijd tegen Sheffield Wednesday.
Dat was mijn crème de la crème.
We wonnen met 1-2.
Ik maakte zelf een doelpunt en gaf ook de assist bij de goal van Michael O'Neill.
Scoren én een medespeler laten scoren.
Als spits kun je daar alleen maar blij van worden.
Zo'n wedstrijd geeft je een geweldig gevoel, omdat je een directe bijdrage hebt geleverd aan het resultaat van het team.
Een jaar eerder had ik serieus getwijfeld aan mijn toekomst als profvoetballer.
Nu scoorde ik voor Newcastle United in de hoogste Engelse divisie.
Dat verschil!
Dat is voetbal.
Soms kan het je behoorlijk hard raken. Maar soms geeft het je momenten die je de rest van je leven bijblijven.
Manchester United, Liverpool en Arsenal
De eerste twee maanden bij Newcastle voelde ik mij fit en was ik er helemaal bij.
Ik speelde wedstrijden waarvan ik eerder alleen maar had durven dromen.
Manchester United thuis.
We speelden 0-0.
Liverpool thuis.
Ook een gelijkspel.
Arsenal uit, op Highbury.
Die wedstrijd verloren we.
Maar besef eens wat dat voor mij betekende.
Manchester United. Liverpool. Arsenal.
De grote namen van het Engelse voetbal.
En nu stond ik daadwerkelijk tegenover zulke tegenstanders.
Niet als supporter.
Niet vanaf de tribune.
Maar als profvoetballer van Newcastle United.
Mijn loopbaan had me vanuit Hull via Nederland, Portugal, België en Denemarken uiteindelijk teruggebracht naar Engeland.
Ik speelde op het hoogste niveau in mijn geboorteland.
Dat was bijzonder.
Mirandinha en de supporters
Een andere mooie herinnering is mijn band met Mirandinha, de Braziliaanse spits met wie ik samenspeelde.
We hadden een goede relatie, zowel binnen als buiten het veld.
Dat vind ik belangrijk om te vertellen.
Want in het profvoetbal draait het niet alleen om wat je zelf kunt.
Je bent afhankelijk van medespelers. Je moet elkaar begrijpen, vertrouwen en iets gunnen.
Met Mirandinha had ik dat goede contact.
En dan waren er natuurlijk de supporters van Newcastle United.
Wat een publiek!
Thuis waren ze enorm fanatiek, maar ook tijdens uitwedstrijden lieten ze zich horen.
Je voelde dat deze club heel veel betekende voor de mensen.
Newcastle was niet zomaar een voetbalclub.
Het was een belangrijk onderdeel van hun leven.
En ik mocht daar deel van uitmaken.
De grote hamer: toen mijn lichaam opnieuw niet meewerkte
De prijs van alles geven
Hoe mooi die eerste maanden ook waren, ik begon iets te merken.
Iets wat ik kende uit eerdere periodes in mijn carrière.
Ik noem het maar de grote hamer.
Ik had ontzettend veel gegeven tijdens wedstrijden en trainingen.
Die intensiteit was nodig om mee te kunnen op dit niveau.
En ik had het er graag voor over.
Alleen begon mijn lichaam opnieuw signalen af te geven.
Mijn knie speelde weer op.
En dat was ontzettend frustrerend.
Juist nu.
Dat is misschien wel een van de moeilijkste dingen voor een profvoetballer.
Je hoofd wil.
Je motivatie is er.
Je weet wat ervoor nodig is.
Maar je lichaam werkt niet altijd mee.
En hoe graag je ook wilt, je kunt die signalen niet voortdurend negeren.
Jim Smith en een moeilijk seizoen
Inmiddels was Jim Smith onze nieuwe manager geworden.
Ook onder hem heb ik goede wedstrijden gespeeld.
Maar als ploeg hadden we een moeilijk seizoen.
We gingen degraderen.
En aan het einde van het seizoen kreeg ik te horen dat ik mocht vertrekken.
Dat was natuurlijk balen.
Ik had er graag langer gespeeld.
Maar ik begreep de situatie.
De club ging een andere richting op en ik moest opnieuw kijken wat mijn volgende stap zou worden.
Dit keer overheerste echter niet de teleurstelling.
Ik voelde vooral trots op wat ik bij Newcastle had mogen meemaken.
Wat Newcastle United mij leerde over dromen en doorzetten
Een les voor jonge voetballers
Als ik jonge spelers iets mag meegeven uit deze periode, dan is het dit:
Laat een moeilijke periode niet te snel bepalen wat je nog kunt bereiken.
Dat betekent niet dat iedere droom automatisch werkelijkheid wordt als je maar hard genoeg werkt.
Zo simpel is het leven niet.
Je hebt ook kansen nodig. Mensen die iets in je zien. Een lichaam dat meewerkt. En soms een beetje geluk.
Maar je moet wel klaarstaan wanneer zo'n kans zich voordoet.
Na mijn moeilijke jaren had ik kunnen stoppen met voetballen.
Toch bleef ik trainen en zoeken naar mogelijkheden.
Uiteindelijk kreeg ik bij Newcastle de kans om te laten zien wat ik nog in huis had.
Daar zit voor mij een belangrijke les.
Je hebt niet altijd invloed op welke deur opengaat. Maar wel op hoe goed je voorbereid bent wanneer die deur opengaat.
Kijk verder dan de uitslag
Ook voor trainers en coaches zit hier een les in.
Kijk niet alleen naar de laatste uitslag, de laatste wedstrijd of de periode waarin een speler minder goed functioneert.
Probeer te begrijpen wat er achter zijn prestaties zit.
Is hij fit?
Heeft hij wedstrijdritme?
Past het systeem bij zijn kwaliteiten?
Hoe zit hij mentaal in zijn vel?
En wat heeft hij nodig om weer op zijn niveau te komen?
Een speler die tijdelijk minder presteert, is niet automatisch een slechte speler geworden.
Soms heeft hij vooral de juiste omgeving, begeleiding en gelegenheid nodig om weer tot zijn recht te komen.
Dat geldt overigens niet alleen in de sport.
Jouw Next Goal?
Misschien herken je iets in mijn verhaal.
Misschien zit jij momenteel in een periode waarin het niet loopt zoals je had gehoopt.
In het voetbal, je werk, je studie of ergens anders in je leven.
Dan wil ik je één vraag stellen:
Weet je zeker dat je aan het einde van je mogelijkheden bent gekomen, of ben je vooral teleurgesteld omdat de laatste paar kansen niet zijn gelukt?
Dat zijn twee heel verschillende dingen.
En toen volgde een nieuw avontuur: Turkije
Mijn tijd bij Newcastle United kwam ten einde.
Anders dan ik vooraf had gehoopt, maar met herinneringen die niemand mij meer kon afnemen.
Mijn voetbalverhaal was nog niet afgelopen.
Want na Engeland wachtte opnieuw een heel andere voetbalwereld.
Een nieuw land, een andere cultuur en bijzondere supporters.
Mijn volgende avontuur bracht mij naar Turkije.
Hoe dat ging en wat ik daar allemaal meemaakte, vertel ik in mijn volgende blog.
Volg mijn verhalen en The Next Goal
Wil je meer persoonlijke voetbalverhalen, kleedkamerervaringen en levenslessen lezen? Bekijk dan mijn andere blogs op www.robmcpro.com.
Volg ook mijn videopodcast The Next Goal met Rob McDonald voor inspirerende gesprekken en verhalen uit de sport en het leven.
The Next Goal gaat niet alleen over wat je bereikt, maar over wie je wordt onderweg.